Liane’s verhaal

Geplaatst op 2 Reacties

Vanuit het donker naar het licht

Op mijn 18e werd ik voor het eerst depressief. Als ik er nu op terugkijk was ik dat waarschijnlijk al van kinds af aan. Ik heb me nooit echt goed gevoeld, het leven was voor mij een aaneenschakeling van situaties waarin ik me constant aanpaste. Ik heb me altijd angstig gevoeld en ik heb daar nooit over durven praten. Ik voelde zoveel. Maar als kind dacht ik dat ik raar was, dat ik de enige was die last had van al die gevoelens. Dus ik hield dit allemaal voor mezelf en maakte mezelf onzichtbaar. Ik ging dingen vermijden en met succes. Bijvoorbeeld, tijdens zwemles was ik bang om te duiken. Ik verstopte me op het toilet zodra de duik oefening begon. Er was niemand die mij miste. Later sloot ik dan gewoon weer aan alsof er niets aan de hand was. Dat deed ik in heel veel situaties, ook op school, en nooit is het iemand opgevallen dat ik ineens weg was. 

Het was voor mij als kind ook normaal om in mijn kamer muziek te luisteren en alleen maar te huilen. Ik denk dat muziek me als kind echt op de been hield. Ik had een uitlaatklep gevonden voor mijn gevoelens door naar muziek te luisteren, te huilen, te zingen en te schreeuwen. Ik was ook al heel erg bezig met de dood en de zin van het leven. Ik heb vaak gewenst dat ik nooit geboren was omdat ik het leven te pijnlijk vond. Ik voelde alleen maar pijn. Ook lichamelijk had ik pijn. Ik had vaak hoofdpijn. Ik lag dan in mijn bed om bij te komen van de hele week iemand moeten zijn die ik niet was. Rond mijn 18e had ik hele  andere ‘uitlaatkleppen’ voor mijn emoties. In plaats van muziek luisteren en alles er uit te gooien, ging ik drinken om niet te voelen. Van donderdag tot en met zondag ging ik uit en was ik dronken. Die dagen had ik dan veel lol omdat ik onder invloed was om vervolgens op maandag in een diepe depressie weg te zakken. Iedere dag wenste ik dat ik niet meer wakker zou worden. Ik had geen zin om mijn bed uit te komen. Ik maakte niets te eten voor mezelf. Een handje chips als ontbijt, een handje chips als diner, de rest kostte mij teveel moeite. De postbode vroeg zich af of ik er nog wel woonde omdat mijn brievenbus zo vol zat dat er geen post meer bij kon. De rekeningen stapelden zich op. Ik durfde niet eens meer de post open te maken, bang voor wat er in zou staan. Alles wat van buiten kwam voelde als een bedreiging.

Ik was ook altijd heel druk in mijn hoofd. Hele discussies had ik in mijn hoofd over niks. Bijvoorbeeld, over of ik de tv wel of niet zou aanzetten. De afstandsbediening lag dan voor me op tafel, maar ik had geen zin om op het knopje te drukken en de tv aan te zetten. In plaats daarvan ging ik in mijn hoofd discussiëren: ‘Ik ga zo de tv aanzetten. Nee, het is zo vermoeiend om die afstandsbediening te pakken en de tv aan te zetten.  Wat doe ik nou moeilijk, zet gewoon die tv aan!  Deze discussie is vermoeiender dan gewoon op de knop te drukken! Nee, ik heb echt geen zin om te bewegen’. Dat ging dan uren zo door. En toen besefte ik steeds meer dat het heel slecht met me ging. Ook kreeg ik last van woedeaanvallen. Ik heb meerdere keren mijn voet gekneusd omdat ik weer eens te hard tegen de muur schopte. Ik heb een gat in mijn slaapkamer deur geslagen en zelfs een koekenpan vanaf het balkon naar beneden gegooid omdat ik boos was op mijn toenmalige vriendje. Het ging van kwaad tot erger. Ik durfde de straat niet meer op en ik had constant het gevoel dat ik achterna werd gezeten, alsof ik in een thriller was beland. Ik hield het niet meer vol en kwam in de ziektewet terecht. 

Zo begon mijn zoektocht naar een normaal leven. Een leven zonder depressie, een leven zonder persoonlijkheidsstoornis, een leven zonder stempel.  Ik vroeg mezelf af of ik gelukkig was dus ik tikte het woord ‘geluk’ in bij google. Ben ik gelukkig? Ik had geen idee wat gelukkig zijn inhield. Als ik er nu op terugkijk zie ik mezelf een eenzame innerlijke strijd voeren. Ik heb jarenlang met depressie, burnout en paniekaanvallen geworsteld en nu is het voor mij de tijd om mijn ervaringen te delen met andere.

Mijn weg was zeker niet makkelijk, maar zonder mijn verleden was ik nu niet wie ik nu ben. Dan had ik anderen niet kunnen helpen zoals ik dat nu kan. Ik heb het zelf doorleeft en dat zie ik echt als een meerwaarde. Ik had mezelf heel graag als coach naast me gehad in die eenzame strijd. De weg van donker naar licht ging gepaard met het doorvoelen van vele emoties, het loslaten van beperkende overtuigingen en doorbreken van oude patronen. Laagje voor laagje kwam ik steeds bij nieuwe inzichten over mezelf. Van een onzeker meisje, die geen grenzen kon stellen omdat ik ze niet eens voelde, naar een zelfverzekerde bewuste vrouw die weet wat ze waard is. Ik begrijp waar iemand doorheen gaat en ik weet heel goed wat de essentie is. De wens om andere te begeleiden op hun weg was er al lang, maar het heeft toch nog een tijd geduurd voordat ik voelde dat ik er echt klaar voor was. Ik wilde eerst meer leren over persoonlijke ontwikkeling en bewustzijn.  Ik ben een opleiding intuïtieve ontwikkeling gaan volgen om nog meer uit mezelf te halen. Mijn levensmissie werd steeds duidelijker, maar ik voelde dat ik nog iets miste. 

Toen kwam Authentiek Zingen op mijn pad en viel alles op zijn plaats. Ik kwam weer terug bij wat ik als kind altijd al deed, zingen! Authentiek Zingen is de manier om direct bij je gevoel te komen, voorbij de mind, voorbij beperkte overtuigingen, direct in de ervaring te gaan. Het is een manier om moeilijke gevoelens toe te laten en er uiting aan te geven. Niet langer weg te lopen maar toelaten wat er in het moment gevoeld wilt worden. 

De weg er uit is er door heen en ik begeleid jou graag op die weg. Daarom lanceerde ik samen met Yavin en Upala het aanbod Authentiek Zingen voor donkere gevoelens. Dat is een unieke combinatie van individuele coaching met de kracht van Authentiek Zingen. De audiosessies Authentiek Zingen worden helemaal op maat gemaakt. 

Liefs,

Liane

  • Jouw verhaal zou het mijne kunnen zijn, heel veel gelijkenissen, het maakte mijn verdriet ook direct los, door de herkenning.

    • Dank je wel voor je bericht Adinda. Mooi om te horen dat je verdriet los kwam. Voor mij persoonlijk was herkenning altijd zo’n enorme troost. Het is fijn om te voelen dat je niet alleen bent.